「Simply」

[ MS ] อาหารเช้ากับแผนการตลาดของเขา

Character: เพียงนภา ,แม่ของเพียงฟ้า(ฟ้าคราม)(OC),พันปิยะ

 

Other: อาทิตย์(ซัน) (OC)

 

“เฮ้อ..”เสียงถอดถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เด็กสาวหน้าตาน่ารักในชุดนอนผ้าฝ้ายสีหนาวนอนไคว่ห้างไม่สมกุลสตรีอยู่บนเตียงสีชมพูโอโรส ส่วนในมือก็กดเครื่องดีเอส

 

“มีทัชสกรีนแท้ๆทำไมเกมส์นี้ไม่ใช้นะ...”เด็กสาวพึมพำ ผมสีน้ำตาลไหม้ยุ่งเหยิงเพราะไม่ได้หวีมาเป็นเวลาสองวัน

 

“เพียงฟ้า !!! ลูกจะคลุกอยู่บนห้องอีกนานมั้ย !!”เสียงผู้เป็นแม่ตะโกนเรียก

 

“อ่า..ค่า..ถ้าทำได้ก็ตลอดชีวิต..”ผู้ถูกเรียกตอบเสียงอ่อย พึมพำอย่างเซ็งๆแล้วลุกจากเตียง

 

เปิดประตูและลงบันไดไปหาผู้เป็นมารดา

 

“แม่คะ นี่กี่โมงแล้ว”เพียงฟ้าขยี้ตาพลางถามผู้เป็นแม่

“หกโมง ลูกจะนอนกินบ้านกินเมืองไปแล้วนะ !!”คุณแม่ฟ้าโวยวาย ในมือยังถือตะหลิวอยู่ด้วยซ้ำ

“แม่คะ..เพียงว่าแม่ทำกับข้าวไปเถอะค่ะ เพียงขี้เกียจเตือนแล้วว่าห้ามถือตะหลิวโบกไปโบกมาน่ะ..”ลูกสาวประชดหน้ามุ่ยแล้วเดินไปนั่งโซฟาอย่างไม่สนใจ

 

“ฟังแม่ก่อนสิ โธ่ งอนแล้วนะๆๆ”คนเป็นแม่เบ้ปากไม่พอใจแล้วเอามือทาบแก้ม ทั้งๆที่มือยังถือตะหลิวซึ่งก็ทำให้ตะหลิวร้อนๆโนใบหน้าด้านข้างของคุณแม่เต็มๆ

 

“กรี๊ด ร้อน”คุณแม่โยนตะหลิวออกทันทีแล้วแตะแก้มทั้งน้ำตาคลอ

“เพียงเตือนแล้วนะคะ !!”เด็กสาววิ่งไปหาแม่อย่างร้อนรน

 

“เอ๋?”แต่เมื่อดูใกล้ๆแล้วกลับไม่มีร่องรอยอะไรอยู่บนใบหน้าเลย

 

“ฮี่ เป็นไง แม่เล่นละครเนียนใช่ม้า ❤”

คุณแม่ยังสาวขยิบตาให้วิ้ง ~ คงเพราะช่วงนี้ดูอนิเมกับลูกสาวมากเกินไป สมองเลยเริ่มผิดปกติ...เด็กสาวคิดในใจแล้ว ผละออกจากแม่

 

“ไม่น่ารักซักนิด”เพียงฟ้าตอบตามตรง จะให้คนแก่อายุเลยสี่สิบมาครึ่งทำท่าแอ๊บแบ๊ว ยังไงๆก็ไม่น่ารักซักนิด

“อะไรกัน ใจร้ายอะ ! แม่ยังสาวยังสวยอยู่น้า !!~”ผู้เป็นแม่ทำท่าเสียใจแบบโอเว่อร์

 

อ้ะ เดี๋ยวสิ เมื่อกี้แม่ถือตะหลิว..แสดงว่าทอดอะไรอยู่สินะ...

 

เมื่อสมองประมวลได้ดังนั้น เด็กสาวก็หันไปทางกะทะ..

 

“แม่ !!”

ผู้เป็นแม่ก็พลอยตกใจวิ่งไปปิดแก๊สแทบไม่ทัน แต่สุดท้าย ปลาทูในกะทะก็ไหม้อยู่ดี..

 

“อ่า..”

“ขอโทษจ้ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ...”เด็กสาวปลงตก แล้วบอกคุณแม่ของตนอย่างใจเย็น

“แต่ว่าแม่มีของอย่างกินให้กินเย็นนี่นะจ้ะ !~”คุณแม่ยังสาวแก้ตัวแล้ววิ่งไปที่ตู้เก็บอาหาร

 

“จ่างจ๊าง~bloody cross ~~”คุณแม่ฟ้าพูดจาไม่รู้เรื่องแล้วชูปลากระป๋องให้ดู

 

ช่วงนี้คุณแม่ติดอนิเมชกมวย นั่นคงเป็นชื่อท่าอะไรซักอย่างจากเรื่องนั้นมั้ง เรื่องนั้นช่างเถอะ แต่ที่สำคัญคือ เด็กสาวคนในใจแล้วบอกผู้เป็นแม่ว่า

“แม่คะ เพียงไม่ทานปลากระป๋อง อย่าลืมสิว่าคราวก่อนแม่ทำเพียงท้องเสียน่ะ”เด็กสาวว่าพลางทำมือวาดเป็นวงกลมวนๆกลางอากาศ

 

“แหม ~! งั้นก็นี่~”แม่ฟ้าหยิบมาม่าขึ้นมาสองซอง

 

“รสหมูสับ~”

“ตกลงค่ะ!!”เด็กสาวตอบตกลงทันที

 

หวาว ไม่ได้ทานมาม่าซะนาน ต้องใส่ชีส...เหะเหะ..

 

เด็กสาวนึกภาพมาม่าต้มร้อนๆในหัวอย่างมีความสุข

 

 

 

 

มื้อเย็น

 

สองสาวต่างอายุนั่งทานอาหารบนโต๊ะอาหารหรูหรา จาน ชาม มีด ช้อน ส้อม หรือแม้กระทั่งทิชชูยังเป็นของดีมีราคา ทว่าอาหารบนโต๊ะกลับเป็นมาม่าและยำปลากระป๋องเสียอย่างนั้น

 

“อ๋าๆๆ เป็นภาพที่ขัดตาอะไรอย่างนี้เนี้ยะ~”คุณแม่พูดจาไม่รู้เรื่องแล้วทำท่าอิดออด

 

“ใครว่า!! มาม่าเป็นอาหารอย่างดีมีราคาสุดจะเลิศเลอเฟอร์เฟ็กต่างหากค่ะ”เพียงฟ้าบอกแล้วเอาชีสแผ่นวางบนชามมาม่าของตน

 

“ยัยเด็กพิลึก ชอบอะไรไม่ชอบ เดี๋ยวก็หัวล้านหรอก”คุณแม่ว่า

“จะว่าไป แม่คะ เดี๋ยวนี้ดูการ์ตูนมากเกินไปหรือเปล่าคะ?”

 

“เอ๋ ก็ไม่นะ ทำไมเหรอจ้ะ”คุณแม่เอียงคอถาม

 

“เปล่าหรอกค่ะ เพียงก็เขาใจว่าแม่เพี้ยน แต่ช่วงนี้มันหนักข้อขึ้นน่ะค่ะ”เด็กสาวว่าตามจริง

“ปากเหรอน่ะ! เดี๋ยวก็ไม่มีคนคบหรอก !”คุณแม่ยังสาวโวยวายเป็นการตักเตือน

 

“ถ้าไม่มีคนคบก็ไม่เดือดร้อนอะไรหรอกค่ะ เพียงเองก็ไม่ใช่คนน่าคบซักหน่อย”เพียงฟ้าพูด

 

“เอ่อ..เดี๋ยวนะคะ คุณพ่อละ?”เด็กสาวเพิ่งสังเกตว่าผู้เป็นพ่อไม่ได้อยู่ในห้องทานข้าวนี่ด้วย

“อะไรกัน นี่ลูกเพิ่งจะรู้ตัวเหรอ”ผู้เป็นแม่บ่นพลางตักข้าวใส่ปาก

 

“ก็ไม่มีความจำเป็นให้ต้องสังเกตนี่คะ”

“...”เพราะกำลังเคี้ยวข้าวอยู่ทำให้คุณแม่ไม่สามารถเถียงผู้เป็นลูกสาวได้

 

หงับ เด็กสาวตักเส้นมาม่าที่มีชีสโปะอยู่เข้าปาก

 

“คุณพ่อไปทำงานน่ะ โดนเรียกตัวแต่เช้า หงุดหงิดใหญ่เลยล่ะ”คุณแม่บอก

“....”เพียงฟ้าไม่ได้ตอบอะไรแล้วตั้งหน้าตั้งตากินมาม่า

 

 

“แต่ก็นะ เพราะแม่ไม่ค่อยรับงาน..พ่อเขาก็เลยตั้งทำงานหนักกว่าคนอื่น”แม่ฟ้าบอกแล้วยิ้มเจื่อน เด็กสาวเหลือบมองยัยป้าแก่แอ๊บแบ๊วอย่างเหนื่อยหน่าย

 

“..”

 

“ถึงจะน่าโมโหที่ไม่ค่อยมีเวลาให้..แต่ฐานะของแม่ก็ไม่มีสิทธิว่าหรอกเนอะ”

 

“หนวกหูน่ะ..”เด็กสาวพูดเสียงเบาหวังไม่ให้ผู้เป็นแม่ได้ยิน

 

“หืม?”ผู้เป็นแม่ขมวดคิ้ว เพราะได้ยินที่ลูกสาวพูดไม่ชัด

“ไม่มีอะไรค่ะ”เพียงฟ้าตอบเลี่ยงๆแล้วใช้ตะเกียบคีบเส้นมาม่าขึ้นมาม้วนๆ

 

“จริงสิ เมื่อกี้แม่ดูสารคดี แจ็ค เดอะ ริปเปอร์แหละ น่ากลัวเนอะ”คุณแม่ที่โป๊ะเครื่องสำอางหนาจนอายุลดลงไปสิบปีเล่าเรื่องที่ดูในทีวีให้ลูกสาวฟัง

“แจ็คอะนะคะ ? ก็แค่คนโรคจิตธรรมดา น่ากลัวก็ตรงที่ตำรวจไม่มีปัญญาจับแหละค่ะ”เพียงฟ้าว่าก่อนจะตักเส้นมาม่าเข้าปาก

 

“อันที่จริง ไอ้การฆ่าหั่นศพก็เริ่มมาจากคดีนี้สินะคะ”เด็กสาวพูดจาน่ากลัวขณะทานข้าวได้หน้าตาเฉยจนคุณแม่กระแอ่มไอแล้วตัดบท

 

“พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้วนะ”คุณแม่บอก

“ค่ะ”

 

 

อ่า...พรุ่งนี้เปิดเทอม

แค่คิดก็รู้สึกเหนื่อยหน่ายแล้วสิ ..

เด็กสาวคิดในใจแล้วอดเบ้หน้าไม่ได้ เมื่อคราวก่อนก็สนุกดี

 

แต่ไม่ได้ร่วมกิจกรรมกับใครเท่าไหร่..จะมีคนคบมั้ยนะ...

เพียงฟ้านึกกังวลในใจ

 

ขณะนี้เวลา 05.30 น.

 

“เพียงฟ้า ซันมารับแล้วลูกกกกกก”เสียงแสบแก้วหูของคนอายุสี่สิบกว่าตะโกนเรียกผู้เป็นลูกสาว

 

“ค่ะๆ”เพียงฟ้าเดินลงมาพร้อมกระเป๋านักเรียน เสื้อผ้าหน้าผมสะอาดสะอ้านเรียบร้อย และชุดกาวน์

“ไม่ร้อน?”

“ร้อนเมื่อไหร่ค่อยพับแขนเอาละกันค่ะ”เด็กสาวตอบปัดๆแล้วเดินไปที่ประตูหน้าบ้านแล้วหันมาบอกผู้เป็แม่ว่า

 

 “เพียงไปโรงเรียนนะคะ”

 

“จะไหวมั้ยน้า เด็กคนนั้นยิ่งขี้อายอยู่ด้วยสิ”ผู้เป็นแม่กอดอกเอียงไปเอียงอย่างเป็นกังวล

 

“ที่สำคัญคือปากไม่ค่อยดีด้วยเนี่ยซี่ แก้ยาก”สาวใหญ่ร่างสูงบางถอนหายใจ

 

.

.

.

 

 

“..เพียงฟ้า..เพียง”เด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักเหมือนผู้หญิงส่งเสียงเรียกเด็กสาวที่นอนกรนเบาๆอยู่ข้างๆเขา

“..ให้ตายสิ เฮ้อ”เขากุมขมับก่อนจะจงใจพูดเสียงดังว่า

 

“อีกไม่ถึงห้านาทีโรงเรียนเข้า เธอสายแน่ เพียงฟ้า”และจงใจเน้นตรง ‘สายแน่’

 

เพียงฟ้าสะดุ้งเฮือก ลุกขึ้นเปิดประตูรถแล้วหันมาบอกเด็กหนุ่มว่า “ขอบใจที่เตือนนะ!”แล้วรีบวิ่งออกไปแทบไม่ทัน

“…ให้ตายสิ จะบอกดีมั้ยว่าโกหก...”ทว่าเด็กสาวก็ออกจากรถแล้วขึ้นรถรับส่งของโรงเรียนไปเสียแล้วสิ..

 

 

ตึก ตึก ตึก ตึก

 

เสียงฝีเท้าของเพียงฟ้าวิ่งอย่างสม่ำเสมอ ทั้งๆที่ก็รู้สังขารตัวเองอยู่หรอกว่า ไม่ได้ทานข้าวเช้าแบบนี้ ขืนวิ่งต่อต้องเป็นลมแน่ๆ แต่ว่า .. ณ ตอนนี้ ไม่อยากไปสายค่ะ !

 

ผลั่ก !

 

เพียงฟ้าถอยหลังมาสามก้าวแล้วเซไปทางซ้ายประมาณสามสิบองศาก่อนจะวนกลับมายืนตรงอีกครั้ง

 

“ขะ ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ”เพียงฟ้าก้มหัวขอโทษโดยอัตโนมัติ

 

“คะ คุณเองก็รีบเหมือนกันใช่มั้ยคะ ถ้าไม่รีบจะสายเอาสินะคะ ขอโทษนะคะ เพียงทำให้คุณสายไปด้วยแน่เลยค่ะ..”เพียงฟ้าลนลานบอกทั้งๆที่ยังไม่ได้มองหน้าคนตรงหน้า

“อ่า...ไม่เป็นไร ใจเย็นก่อนนะ เหลือเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าจะเข้าเรียน”น้ำเสียงฟังดูมึนๆตอบมา

 

“หา? ครึ่งชม.?”เพียงฟ้าทวนคำนั้นอย่างงุนงงแล้วชูข้อมือของตนขึ้นมาดูเวลา

 

“.....”ทั้งสองคนเงียบ

 

“ขอโทษค่ะ”เพียงฟ้าขอโทษอีกครั้ง หน้าซีดเพราะวิ่งมาอย่างเร่งรีบทั้งๆยังไม่มีอะไรลงท้องทั้งแต่เช้า

 

“เธอหน้าซีดนะ ทานอะไรก่อนไหม”เด็กหนุ่มสวมแว่นหัวฟูๆท่าทางมึนๆถามเพราะเห็นท่าทางของเด็กสาวไม่สู้ดีนัก

“อาหารเหรอคะ?”เพียงฟ้าเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างมีความหวัง

“อืม..มีอาหารเช้ามาใช่มั้ยล่ะ”เด็กหนุ่มเหลือบมองกล่องข้าวในมือของเด็กสาวและถามเพื่อความแน่ใจ

“ค่ะ..”เพียงฟ้าชูกล่องข้าวในมือให้เขาดูเพื่อเป็นการยืนยัน

 

“งั้นไปนั่งกินที่โรงอาหารก่อนก็ได้นะ”เขาเสนอ

เด็กสาวทำตาวาวเล็กน้อยแล้วกล่าวขอบคุณ ก่อนจะออกเดินไปไม่ถึงสี่ก้าวแล้วหันกลับมา

 

“เอ่อ...ขอโทษค่ะ โรงอาหารไปทางไหนนะคะ?”เพียงฟ้าหันมาถามอย่างหวาดๆ

 

อันที่จริงตอนสอบสัมภาษณ์เธอก็มาโรงอาหารนะ แต่ยังจำทางไม่ได้ ถ้าไม่มีแผนที่คงจะแย่

 

เด็กหนุ่มถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเดินนำหน้าเพียงฟ้าแล้วถามว่า

“ตอนปฐมนิเทศไม่ได้มาเหรอ?”

“กลับไปก่อนจะได้ไปโรงอาหารน่ะค่ะ”เพียงฟ้าตอบ

“อ๋อ อย่างนั้นหรอ เข้าใจล่ะ เราก็ว่าคุ้นๆหน้าเธออยู่น่ะ”พันปิยะบอก

“หน้าเพียงมีอะไรเป็นจุดเด่นด้วยหรือคะ?”

“เปล่า แต่เด็กผู้หญิงที่ใส่เสื้อกาวน์เดินไปเดินมา เท่าที่เราจำได้มีแค่เธอน่ะ”พันปิยะตอบ

“อ๋อ มันสะดุดตามากเลยเหรอคะ?”เพียงฟ้ากระซิบคล้ายถามกับตัวเอง

“ก็นะ”พันปิยะตอบแบบขอไปที

 

“จำได้ว่าเธอจับฉลากที่นั่งด้วยนี่นะ”แต่เด็กหนุ่มห็จำได้ลางๆว่า เห็นแว๊บเดียว

 

“จับเสร็จก็รีบกลับเลยน่ะค่ะ เพราะว่ามีธุระด่วน..”เพียงฟ้าบอก ธุระด่วนนั่นทำให้สมองเธอปั่นป่วนในช่วงหลายสัปดาห์นี้

 

“ถึงละ เอ้า นั่งสิ”พันปิยะเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงก่อนจะชวนเพียงฟ้าในนั่งลงด้วย

“เอ่อ..ค่ะ”เพียงฟ้านั่งลงบ้างแล้ววางกล่องข้าวของตัวเองลงบนโต๊ะ

 

เธอหยิบ ซาลาเปาไส้หมูสับ สองลูก(โตๆ) กับนมรสจืดอีกสี่กล่องและขนมปังปิ้งทาน้ำผึ้งมีสี่แผ่นวางบนโต๊ะ ปริมาณอาหาร(ที่ไม่น่าใช่อาหารเช้า)ที่มากเกินกว่าคนๆเดียวจะกินไหวทำให้พันปิยะเผลอตกใจ

 

“..เธอ กินคนเดียว?”เขาถามเพราะคิดบางทีเด็กสาวคงเอามาเผื่อใคร

“? ค่ะ”เพียงฟ้ามีสีหน้างุนงงเล็กๆแล้วตอบตามจริง เธอทานทั้งหมดนั่นได้ ยิ่งเวลาท้องว่างมากๆ

 

“อ่า ...อืม”พันปิยะพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วมองเด็กสาวทานอาหารเช้า

“จะไปก่อนก็ได้นะคะ”เพียงฟ้าบอกหลังจากเห็นว่าเด็กหนุ่มท่าทางเบื่อๆ

 

“ไม่เป็นไร”เขาตอบ บางทีคงอยากรู้ว่าเด็กสาวร่างเล็กคนนี้จะยัดอาหารบนโต๊ะนี่ลงได้หมดจริงหรือ? ละมั้ง

 

ถ้าหากเธอกินหมดละก็...ถ้าให้ไปที่ร้านอั๊ว...ต้องเรียกเงินเข้ากระเป๋าได้เยอะแน่... พันปิยะคิดในใจ

 

และเมื่อผ่านไปได้เกือบยี่สิบนาที เด็กสาวก็หยิบผ้ามาเช็ดมือแล้วบอกว่า

“อิ่มละค่ะ”ซาลาเปาสองลูกและขนมปังปิ้งสี่แผ่นอันตธานไปในพริบตา เหลือเพียงนมจืดสี่กล่องเท่านั้นที่เหลืออยู่

 

“กินหมดด้วยวะ..”พันปิยะพึมพำ

 

“คะ?”เพียงฟ้าถามแล้วหยิบกล่องนมขึ้นมาก่อนจะใช้หลอดเจาะแล้วดูด

“เปล่าๆ”

“เอ้อ จริงสิ”เด็กหนุ่มยืนนามบัตรให้

“?ร้านอาหาร?”เพียงฟ้ามองนามบัตรอย่างงงๆ

 

“อืม ว่างๆแวะไปกินได้นะ”พันปิยะบอก แล้วอย่าลืมพาคนอื่นมาเยอะๆด้วยล่ะ.. เด็กหนุ่มดันกรอบแว่นขึ้นอีกครั้งแล้วส่งรอยยิ้มนักธุรกิจให้เด็กสาว

 

“ได้ค่ะ หวังว่าจะอร่อยนะคะ”เพียงฟ้ายิ้มบางๆแล้วเก็บนามบัตรนั้นใส่กระเป๋า

 

..หวังว่าคงจะได้ส่วนลดบ้างหรือพิเศษบ้างนะ..หึหึ

 

“อ้ะ จริงสิ เพียงฟ้าค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”เพียงฟ้าบอกหลังจากนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แนะนำตัว

“อืม...”ก็พอเดาได้หรอก ...ยัยสาวชุดกาวน์สินะ...

“พันปิยะ เรียกตงก็ได้”เด็กหนุ่มดันแว่นให้เข้าที่ก่อนจะลุกขึ้น

 

“เจอกันในห้องเรียนนะ”พันปิยะ หรือ ตง บอกแล้วเดินออกจากโต๊ะไปพร้อมกับทิ้งรอยยิ้มพิมพ์ใจไว้ให้อีกครั้ง

“อ่ะค่ะ”เพียงฟ้าพยักหน้าให้แล้วตั้งหน้าตั้งตาดูดนมอีกสองกล่องที่เหลือ

 

จบ  แฮ่